Dzień 11
Rozciekło się znowu nivo w kundlu. Normalnie już nie mam do niego siły. Przed wyjazdem wpakowałem w nie 1000 zł , wymieniłem wszystko co się dało. Spreżyny , siłowniki , regulator , gruszki - i dupa , znowu cieknie :). Ruszamy ze świtem czyli ok 8. Nie chcemy stracić nic z widoków. Od Amerzgane ziemia robi się czewona , pieknie kontrastuje z roślinnością . Kasby , płoty , zabudowania - wszystko co jest zrobione z tradysyjnych materiałów tj. gliny ze słomą - czerwone.Droga pnie się w górę i praktycznie jedziemy z jedną ręką na kierownicy , a drugą na lewarku. W prawo , w lewo i redukcja. Spięty na stałe wiatrak chłodnicy cięzko pracuje aby utrzymać silnik kundla na granicy przegrzania. Howsery z m110 pod maską fiony po prostu cieszą się widokiem. Temperatura spada do 2 oC , a góry stają się szare , surowe i majestatyczne. Przed dojazdem na Tiszkę otwiera sie piękna piekna płaska dolina na 2000 metrów. Jeszcze kilka zakrętów i jesteśmy na przełęczy wśród ośnieżonych szczytów . Krótka przerwa na siku i pamiatki i zjeżdzamy na drugą stronę hamując silnikami . Seria 180tek sprowadza nas wśród pionowych skarp i osuwisk skalnych . Surowy wysoki atlas przechodzi w łagodniejsze góry pełne życia i kolorów . Zjeżdzamy w stronę Marakechu zatrzymując się na zdjęcia , targując kolorowe geody i kamienne rzeźby. Dojeżdzając do Marrakechu , decydujemy się zmienic plan. Odwykli od wielkomiejskiego jazgotu decydujemy ruszyć dzień wczesniej do Agadiru. Wpadamy na nową autostradę i 3 godziny później jesteśmy na miejscu. Agadir nie przypadl nam do gustu. Za duży , za głośny i za drogi. Zjechaliśmy 15 kilometrów do Taghazoute - raju surferów. Za 160 zl za dzien wynajeliśmy 6 osobowe mieszkanie do którego w czasie przypływu zaglądał ocean. Wieczorem remanent w alkoholowych zapasach i utylizacja superaty :)Śpimy z Olką na tarasie o scianę którego rozbija się długa atlantycka fala.

Dzień 12
 27 grudnia - suszymy sie na slońcu po kąpieli w oceanie. Jest 27 oC , ciepła woda , lekka fala i piękne slońce. Opalamy sie , moczymy w oceanie , popijamy. I tak na okrągło. Wieczorem idziemy spróbować owoców morza i podejrzeć surferów na plaży w zatoce. Myśląc o Was kupujemy wełniane zimowe czapki , w koncu juest 27 grudnia. Po drodze wrzucamy kundla do warsztatu. Za 160 zł w 2 godziny mechanicy wymieniają drugi przewód od nivo . To po prostu niemożliwe. musiałem na pustyni zawinac jakiś kamień który uszkodził przewody, bo nie wierzę że dwa dobre metalowe przewody strzeliły w tym samym miejscu dwa dni po sobie . Zalewam układ ATFem do Silesia oil. Nie mam już nic innego

Dzien 13
 Ranek staje pochmurny i duszny. Decydujemy się gonić słońce i pakujemy sie by ruszyć do Essaouiry. Na miejscu 3 godziny buszujemy wsród straganów i witryn pracowni złotniczych. W końcu każdy znajduje to czego szukał. Ostatnie zakupy robi Elwira , targując w kucki stary orygunalny berberyjski naszyjnik . W targach uczestniczą 3 osobowe zespoly z kazdej strony , temperatura rośnietak że w kocu załatwiamy sprawę 1 na 1 z synem własciciela.Naszyjnik idzie za 25% ceny wywoławczej , choć nadal za sporą kwotę. Ale z cała pewnoscia jest tego wart. Zachęceni wczesną porą , decydujemy opuścić pełną europejskich turystów Essaouirę i pojechać do Safi. Dojeżdzamy o zmierzchu i po raz pierwszy mamy problem ze znalezieniem hotelu. Nie mogąć trafic na nic sensownego , biwakujemy na klifie nad Safi i ochwili przerwy ruszamy do Oualidii. Nocujemy w Issa Blanca , pięknym hoteliku na plaży.

Dzień 14
Poranny spacer po Atlantyckich klifach Oualidii był niezapomnianym wrażeniem. 5 metrowe długie atlantyckie fale z ogłuszającym hukiem rozbijaja się klif podnosząc kilkunastometrowe pióropusze wody. W miękkiej porowatej skale drążą wneki i kanały przez które wibijaja spore gejzery z kazdym uderzeniem fali , miejscami klif przechodzi w piaskowe zatoki oferujace wytchnienie od wiatru i mozliwosć kąpieli. Jest cieplo i słonecznie. Choć musimy ruszać w droge to obiecujemy sobie wrócić tu jeszcze na prawdziwe morskie wakacje. Howser martwi się o pompe wody , więc jedziemy troszkę wolniej. W El-Jaddida wpadzy na autostradę i jedziemy przez Casablanke i Rabat do Larache. Zmeczeni długim etapem bierzemy maly holel przy wjeździe do miasta.Jutro bedziemy kończyć naszą Marokańska przygodę , szykując sie do sylwestra w cieniu skały Gibraltarskiej.

Dzień 5

Podróż na kontynent Afrykański rozpoczęliśmy od 1,5 godzinnego rejsu promem do Ceuty.  Wybraliśmy rejs ekonomiczny , 4 osoby i samochód 149 Euro. Ostatnie spojrzenie na skałę gibraltarska  i już wypatrujemy afrykańskich brzegów.




Ceuta wita nas słońcem  i  ciepłym wiatrem. Korzystamy z  specjalnego charakteru tej hiszpańskiej enklawy i robimy  szybkie zakupy.  (Paliwo 3,5/litr , whisky 19zł/litr.) Kundel przyjmuje dodatkowe 40 kg ze stocikim spokojem.  Marokańska granica to koszmar biurokracji , wrzasku , tłumów ludzi i samochodów. Ne spotkacie tu uprzejmego dystansu , chłodnej uprzejmości , czy poszanowania waszej intymności. Przy okienku marokański pogranicznik uparcie nie chce zauważyć podającej mu paszporty Bożeny. Zmieniamy taktykę i ja zastawiam plecami całe okienko  , lecz i tak są odważni którzy  usiłują przepchnąć się pod pacha bez kolejki. W tym samym czasie Howser i Olka za kierownicami walczą o każdy centymetr terenu. Jeżeli zostawisz przed sobą chociaż pół metra , to od razu ktoś się wepchnie w to miejsce. To spora nauka dla wszystkich. Zostawiamy Europę z jej konwenansami i wkraczamy w inny dla nas świat , bardziej bezpośredni  ,głośniejszy   i nieskrępowany. Za niewielką opłatą uprzejmy pośrednik pomógł nam uporać się z pismem robaczkowym i po 2,5 godziny byliśmy w Maroku.




Do Chefchaouenu dotarliśmy przez góry Rif  już po zmroku , i z pomocą miejscowych naciągaczy odnaleźliśmy nasz hotel Dar Baraka umiejscowiony na medinie. Właściciel hotelu , anglik - pomógł nam szybko zrobić konieczne zakupy i wymienić po korzystnym kursie nasze Eurosy. Zmęczeni pozwoliliśmy sobie jedynie na krótka wycieczkę po wąskich uliczkach błękitnej mediny. Pełni wrażeń zwieńczyliśmy dzień degustując zawartość mniej znanych etykiet kupionych w Ceucie.

Pobudka o 6 , żegnamy deszczowe błękitne miasto. Przed nami malownicza trasa przez góry Rif do Fesu.Po drodze się wypogadza i Fes wita nas piękna słoneczna pogoda i temperaturą 22 st.





Ze znalezieniem hotelu nie było żadnego problemu , Na rogatkach zapukał nam w szybę ( podczas jazdy !) gość na mopliku. Po wyraźnym określeniu naszych potrzeb ( hotel z europejską łazienką i parkingiem do 75 zł za pokój) płynnie przeprowadził nas przez miasto do hotelu. Na miejscu załatwił nam przewodnika który oprowadził nas po zabytkowej ponad 1000 letniej medinie. To największe na świecie arabskie stare miasto wciąż tętni życiem , zapachami i barwami charakterystycznymi dla orientu. Tu zdobywaliśmy piersze szlify w stanowczym odmawianiu lub targowaniu się zgodnym z zasadami i konwencją. Howser został kolejnym wcieleniem Obi Wana Kenobiego , a Bożenka testowała nowe trendy w orientalnej modzie.






W kundlu rozciekł sie regulator wzniosu , straciłem cały płyn do nivo. Szczęśliwie , nasz przewodnik zabrał nas do hurtowni z olejami , gdzie udało się dostać olej hydrauliczny do Citroenów. Rozwali mi pewnie uszczelki , ale bez nivo Kundel ciągnie hakiem po asfalcie. Wieczorem tradycyjna imprezka na zapasach z Ceuty

Dzień 7

Zamotani zmianami czasu ruszamy o 6 rano , lecz po chwili okazuje się że jest 4 rano . Trudno - ruszamy przez Atlas niski do Er Raschidy. W Fesie 20 stopni - więc krótkie rękawki i krótkie spodenki. Ciemno jak w dupie , więc sypiemy na wszystkich światłach. Droga kręta i caly czas w górę , w Ifrane zaczyna padać deszcz . Droga pnie się w górę i cały czas spada temperatura . Gdy osiąga -1 st. przestaje byc wesoło , a deszcz zastępuje najprawdziwszy śnieg. Po chwili pniemy sie do góry w iście Alpejskiej scenerii. Zatrzymujemy sie na szybkie siku w śniegu, i zaczynamy zjazd na na strone Ergu.




Po kilku minutach snieh jejt tylko wspomnieniem . Zadowoleni z tempa decydujemy zmienic plan. Wydłużamy etap do 500 km i sypiemy do Merzougi na największe na świecie wydmy Erg Chebbi. W Erfoud dopada nas burza piaskowa widocznośc  miejscami spada do 50 metrów. Za Rissani hammada przechodzi w typową piaskownicę. Zjeżdzamy z drogi i jak dzieci szalejemy samochodami po bezkresnym piachu. Po jakimś czasie , z duszą na ramieniu szukamy powrotnej drogi do cywilizacji wśród piachu niesionego przez burzę.











W Merzouga wybieramy hotel  "La Tradition" połozony u podnóża  wysokiej na 150 metrow  wydmy . Po chwili jednak pod wpływem impulsu decydujemy zostawić samochody  dołączyć do karawany zmierzającej do oazy na pustyni Erg Chebbi .


Ładujemy się z bagażami  na 6 wielbłądów i ruszamy głąb pustyni. Do oazy docieramy po 3 godzinach już po zmroku. Pozostały po burzy silny wiatr niesie tony piachu kryjemy się w namiocie pzy świetle latarek .Zaprzyjaźniamy się z saharyjskim kotem który wita nas w oazie. Po mniej więcej 3 butelkach whisky  wiatr cichnie , wychodzi piekny księzyc w pełni. Na zewnątrz robi się tak jasno że mozna czytać. Wyłazimy z namiotu i śpimy w śpiworach na pomarańczowym Saharyjskim piasku pod najpiękniejszym niebie na świecie.

Dziś po raz pierwszy postawimy stopę i oponę na Afrykańskiej ziemi. ruszamy w stronę przeprawy promowej w Algeciras . Nie wiem jak teraz będzie z update-ami strony ze wzgledu na braki netu. Pozdrawiamy :)

Pobudka o 7 po czterech godzinach snu. Szukamy z Howserem kogoś kto w sobotę w tym małym francuskim miasteczku pomoże nam poradzić sobie z elektryką w Fionie. Po godzinie mamy diagnozę - padnięty nowy regler. Wymieniamy na stary i wraca ładowanie słabe - ale jest. Startujemy o 10.00.

Do granicy z hiszpanią towarzyszy nam piękna pogoda i lekki mróz. Od granicy robi się coraz cieplej ale zaczyna powoli padać.

późny wyjazd odbija się na czasie jazdy. Powoli robi się coraz ciemniej a ciągle ponad 700 km do zrobienia

Po drodze zatrzymujemy się na tradycyjny Bożenkowy bigosik , pozyskując przy okazji smar do Kundello od polskiego kierowcy Tira 


Z czasem deszcz przechodzi w ulewę z porwistym wiatrem .Od Allicante droga staje się kreta i trudna. W ciemności pomimo radia gubimy się na jakieś 200 km. Kundello ledwie sobie radzi na podjazdach w Andaluzji. Redukcje do 3 to norma.Średnia prędkość spada do 55 km/h. Kończymy etap znów  po 2 w nocy  w hotelu Ibis w Granadzie

Pożegnalny drink ( lub 2 ) i idziemy spać , mamy 4,5 godziny snu. Jutro 1375 km do Granady.

Tak więc szczęśliwie rozpoczęliśmy naszą  saharyjską przygodę. W 20 stopniowym mrozie wyglada raczej na syberyjską , ale to tylko pozory :) Pierwszy nocleg po 300 km w hotelu . 4 godziny snu i 1450 kilometrów do Montelimar.